Στη φωτογραφία Ολλανδοί "γέροντες". Τα δικά μας ζώα δεν εικονίζονται.

 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ σπαζοκεφαλιά της ζωής μου πρέπει λογικά νάναι υπεύθυνος ο κύριος Πάττας. Ήταν ο Δάσκαλος μου στην Παιδαγωγική Ακαδημία Θεσσαλονίκης κι εκείνη η εμμονή του να μας βάζει σε διλήμματα ακόμη με βασανίζει:

-”Όποιος βιάζεται σκοντάφτει”, αλλά πες μου εσύ Νικόλαε Παπαδόπουλε τι άλλο ισχύει;

- “Το γοργόν και χάριν έχει, κύριε” απαντούσε ο φίλος και συμμαθητής μου.

Ήταν ένα καλό προμήνυμα. Καθώς επέλεξα στη ζωή μου τη χάρη του γοργού, μα σκόνταψα πολλές φορές από μια βιασύνη, για την οποία πάντα κάποιοι άλλοι έφταιγαν. Ώσπου ήρθε ο Γιώργος Παπανδρέου με το Καστελλόριζο του κι ανάρτησα στο ντουβάρι μου στο Facebook τη φράση «ΟΧΙ στο ΔΝΤ. Τι άλλο;».

Ήταν Παρασκευή 23 Απριλίου 2010.

Δύο μήνες μετά, στην πλωριά καμπίνα της λικνιστής μου «Όρκας» τίποτε δεν ήταν ίδιο. Μπορεί στο ντουβάρι μου να σήκωσα μια φωτογραφία με τη ψαριά μου, μα στη σκέψη μου δεν έφθανε το φως που μ’ έλουζε από το τετράγωνο χατς. Το… γοργόν είχε δώσει τη θέση του σε έναν σκοτεινό πανικό: «εγώ θα φύγω, μα η Όρκα εδώ θα μείνει ορφανή. Αδειανό φέρετρο».

Ήταν το πρώτο καμπανάκι ενός ερυθρού συναγερμού. Αφορούσε εμένα και τ’ αγαπημένα μου. Ως τον Σεπτέμβριο του 2010 ο πανικός απλώθηκε στα ζώντα αγαπημένα μου. Από τα εσώτερα στους γύρω μου. Είναι ευτυχώς λιγοστοί. Στο σπίτι, στα ξαδέλφια, στη δουλειά. Κι ο ανηψιός μου, Ιατρός Γαστρεντερολόγος γαρ. Τέτοιες μέρες, σε αυτό το πέρασμα από τον Νοέμβρη των επετείων στον Δεκέμβριο των γιορτών, το ερυθρό έδωσε τη θέση του στο πορτοκαλί. Ως τον Ιούνιο του 2011, μόνον δυό άνθρωποι είχαν στο νου τους, μπας και «ξαναπέσω»: η σύντροφός μου κι ο διευθυντής μου στη δουλειά. Και τα παιδιά μου. Αλλά αυτά, όπως κάνουν χιλιάδες συνομήλικοι τους (κι εμείς στην ηλικία τους!), δεν συζητούν «αυτά τα θέματα». Τα βιώνουν βουβά, μα είναι σφουγγάρια κι αυτές οι πληγές μένουν χαραγμένες κι ανασύρονται, άλλοτε για καλό κι άλλοτε για κακό. Οι ηθικοί μας πόνοι, τα σκληρά μας βιώματα έχουν πάντα διπλή μετάφραση.  

 

Αυτή την Παρασκευή, θυμίζω, ο μήνας είχε 25. Νοέμβριος. Κι ο Μορφωτικός Ακόλουθος του Βουλγαρικού Προξενείου που επισκέφθηκε το κτίριο της Στρατηγού Καλλάρη αντελήφθη πολύ καλά τι σημαίνει ερυθρός συναγερμός.

Δεν χρειάζεται να φλυαρήσω. Μετρώ απλώς τους μήνες. Από τον προσωπικό στον συλλογικό συναγερμό. Τους βρίσκω 17. Μικρή σημασία έχει. Το μόνο βέβαιο είναι η μικρή μου χαρά. Γιατί στη χαώδη διαδρομή μου σε αυτό τον βιασμένο πλανήτη, τα πράγματα ήρθαν βολικά. Κι εξηγούμαι.

Γεννημένος το 1957, χαμπάρι δεν πήρα πως 8 μόλις χρόνια πριν, ένας εμφύλιος πόλεμος έληγε και στα χαλάσματά του κάποιοι ήταν απόντες. Ποιοι; Η πιο αγνή, η πιο ωραία φουρνιά Ελλήνων.

Ποδοπατήθηκαν από τα παίγνια του Γεωργίου Παπανδρέου και του Νίκου Ζαχαριάδη. Κι οι δυό τους υπηρέτησαν άλλες πατρίδες, καταστρέφοντας το… branding μιας χώρας που υμνήθηκε όσο καμιά άλλη για τις νίκες της κατά του Ναζισμού και του Φασισμού. Με δεύτερη την τότε Σοβιετική Ένωση.

Ως τις μέρες της γέννας μου η Ελλάδα ήταν η ευνοημένη του Σχεδίου Μάρσαλ με διαχειριστές τους νικητές. Ανάμεσα τους κι οι συνεργάτες των Γερμανών. Οι ηττημένοι είχαν από το 1951 την ΕΔΑ για να απολαμβάνουν την άνθιση ενός κινήματος, που άφησε παρακαταθήκη ως το 1981. Έναν λαϊκό πολιτισμό, πολύχρωμο και πολυδιάστατο. Από τον Σεφέρη και τον Ελύτη ως τον Θεοδωράκη και τον Χατζιδάκι. Τολμήστε να τους χρωματίσετε με τα πρασινογάλαζα προκατασκευάσματα…

Δεν ζύγισα ποτέ μου πως ο πατέρας μου στα βουνά της Αλβανίας πολέμησε κι αν ένα ιταλικό βόλι είχε άλλη τροχιά εγώ δεν θάμουν εδώ να βαράω το πληκτρολόγιο. Έπαιξε κορώνα γράμματα τη ζωή του και το μετάλλιο τιμής ποτέ δεν το πήρε από το Ελληνικό Πεντάγωνο. Θα κοσμεί τώρα το σαλόνι κάποιου υπαλλήλου του εκάστοτε Υπουργού Γερμένων Υποβρυχίων. Ας είναι.

 

Αναγνώστη μου σε ζάλισα. Μα είναι Κυριακή κι απλώς είναι μέρα σχόλης και… γραφής. Το Σάββατο συμμαζεύω πια τα πεπραγμένα ενός πενθημέρου σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Και χθες έκανα ότι μπορούσα γι αυτό.

Τα πράγματα λοιπόν ήρθαν βολικά. Γιατί ήταν της μοίρας μου γραφτό να ζήσω τη δική μου «Βόρειο Ήπειρο». Γιατί άλλωστε νάχει το αποκλειστικό προνόμιο ο Γεώργιος Χατζηνάκος του Ιωάννη;

Όπως είπα δημοσίως στο Open Coffee (και ΔΕΝ θα το ξανακάνω) όταν ήμουν 20άρης μια αδελφή ενός φίλου είπε μόλις μ’ είδε στην εξώπορτα: «Σπύρο, σε ζητάει ένας κοντός, χονδρός και φαλακρός»!!! Σήμερα, είπα, είμαι και γέροντας και αναλφάβητος, γιατί δεν ξέρω και δεν μιλάω Αγγλικά.

Αυτός ο αυτοσαρκασμός δεν ταιριάζει στους ενεργούς συναδέλφους μου. Μα, εγώ δεν αρθρογραφώ, δεν εμπλέκομαι στην ιδιότυπη δημοσιογραφική καθημερινότητα και δεν χρειάζεται να διαφυλάξω το «κύρος» μου.

Τα πράγματα ήρθαν βολικά, γιατί έζησα τον προσωπικό μου συναγερμό 17 μήνες πριν. Κι όταν αποφασίζεις να πας στο Τεπελένι και στην Κορυτσά σου δε σκέπτεσαι τα ιταλικά βόλια. Δεν μισείς τον Ιταλό φαντάρο, αλλά τον Μουσολίνι. Αυτή η απειλή σε κάνει να πεισμώνεις, να σκέπτεσαι, να οπλίζεσαι με μια εσωτερική φωτιά, που δεν λέγεται θάρρος ή περισσότερο ηρωισμός. Δείτε γιατί:

 Όταν έχεις σπουδάσει πολιτικός μηχανικός γνωρίζεις ότι εσένα θα κυνηγάνε αν καταρρεύσει η οικοδομή που μελέτησες κι επέβλεψες. Κι αρκετές νύχτες ζούσα μ’ αυτόν τον εφιάλτη για τη μόνη εξαόροφη οικοδομή που κτίστηκε μ’ εμένα ακόμη και σήμερα υπεύθυνο στην οδό Βενιζέλου.

Έστω λοιπόν, με αυτές τις σπουδές, είσαι στο κατάστρωμα του «Τιτανικού» και βλέπεις γύρω σου άλλους επιβάτες. Άλλοι αλαφιασμένοι, άλλοι ένα σώμα με τα ρέλια και τις κουπαστές. Σήμερα ξέρουμε πως κι οι δυό αυτές περιπτώσεις ναυαγών συνόδευσαν το υπερωκεάνιο στον αιώνιο βυθό του.

Δεν έζησα τον σεισμό του 1978, σε αντίθεση με την κυρά μου, ήμουν στην Ξάνθη. Έχασα συμμαθητή στα ερείπια της «οικοδομής του Νίκου» στο Ιπποδρόμιο. Άρα, ούτε ετούτη τη σκληρή εμπειρία έχω για να παριστάνω τον ψύχραιμο.

Απλώς στον σημερινό Εθνικό Τιτανικό μας, πρέπει κάποιος να μένει στην οπισθοφυλακή για να σχεδιάζει την επόμενη ημέρα. Κι αυτή την πολυτέλεια μού παρείχε το Προεδρείο της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Μακεδονίας – Θράκης. Την Παρασκευή που μας πέρασε.

Γραμμή πλεύσης

Αποχαιρετώ λοιπόν τα ντουβάρια του Facebook ΟΛΗ την εβδομάδα και φυλάω τις Κυριακές μου γι αυτό το Posterous και κάτι ακόμη. Είναι μια ιδέα που μούρθε με… συστημένη επιστολή (βλ. e-mail). Επειδή τόσο ο αποστολέας, όσο και ο παραλήπτης δεν είμαστε κουλτουριάρηδες, η ιδέα αυτή δεν λέγεται «συλλογική συγγραφή μυθιστορήματος». Αν και θα μεταφερθούμε αρχικά στην Ολλανδία και το... 2021 κάπου μεταξύ Οξφόρδης και Λονδίνου, η κοινή μας δουλειά θάναι να χρωματίσουμε με εναλλακτικά σενάρια τις ζωές των λίγων για την ώρα πρωταγωνιστών (ο αριθμός τους αναγράφεται στο Facebook). Δεν το κάνουμε για να λογοτεχνήσουμε. Είναι αργά πια για τέτοια.

Για την εμψύχωσή μας το κάνουμε. Για να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τι εννοούσε ο καθηγητής του Γέηλ Στάθης Καλύβας που είπε περίπου τα ακόλουθα: «Όποιος ζει στον πόλεμο, πιστεύει ότι δεν θα τελειώσει ποτέ. Επιβιώνουν όσοι σκέπτονται την επόμενη μέρα του».

Απάντησα στον αποστολέα πως εγώ θα προσπαθήσω να λύσω κι έναν ακόμη χρησμό. Προέρχεται από τον Δάσκαλο μου στο οικονομικό - επιχειρηματικό ρεπορτάζ, τον κ. Αντώνη Δούδο. Είχαμε να συζητήσουμε 20 χρόνια (το γιατί, άλλη ώρα), μα ζήτησα να τον δω, καθώς το τσουνάμι που σαρώνει τη βορειοελλαδική Δημοσιογραφία επιβάλλει πια περισσότερες εξόδους από το «Μοναστήρι» της Στρατηγού Καλλάρη.

Την Πέμπτη λοιπόν, γύρω στη 1.15 το μεσημέρι, μετέφρασα ως εξής τα λόγια του (αναμένω τυχόν διορθώσεις του):

«Αποτελεί χαρακτηριστικό του επιχειρείν η λεγόμενη επαγγελματική τύφλωση. Κάθε επιχειρηματίας δεν μπορεί να καταλήξει σε απλές, ορατές και έξυπνες λύσεις, καθώς η καθημερινότητα και η συνήθεια δεν του επιτρέπουν να τις σκεφτεί. Σήμερα, μέσα στην άγρια κρίση που ζούμε, αυτή η «τύφλωση» είναι σίγουρα πιο έντονη για όλους μας, επηρεάζει άμεσα και τις συλλογικές μας δραστηριότητες».

Τα... ζώα

Αποστολέας και παραλήπτης συμφωνήσαμε να δημιουργήσουμε μια ΚΛΕΙΣΤΗ ομάδα στο Facebook. Θα δεχόμαστε φίλους μας, όπως ένας διευθυντής επιλέγει με ποιους συντάκτες θα ξεκινήσει μια εφημερίδα. Άρα μας συγχωρείτε προκαταβολικά στην περίπτωση που δεν θα σας δεχθούμε στη συντακτική ομάδα. Αλλά και να μπείτε, σας προειδοποιούμε ότι παρά την καλή μας θέληση, ο «εκδότης» (γιατί υπάρχει κι αυτός, πέρα από εμάς τους δυό) μπορεί να επιβάλλει την απόλυσή σας.

Το γεγονός ότι ο… συνονόματος μου ανέλαβε τέτοια εποχή, τον Νοέμβριο 1997, να στελεχώσει δύο εφημερίδες [«Μακεδονία» - «Θεσσαλονίκη»] και ένα περιοδικό [«Επιλογές»] για να εκδοθούν τον Μάρτιο του 1998, ας μην παρανοηθεί. Τα τότε λάθη μου σε επιλογές συνεργατών, που με συνόδευσαν στη σύντομη θητεία μου (ως τις 29 Μαΐου 2000), είναι πταίσματα σε σχέση με την επιλογή του εκδότη να υποκύψει στις αδούλευτες προτεραιότητες του τότε εμπορικού διευθυντή. Μετέτρεψαν τους χώρους των δημοσιογράφων σε γιαπί, την ώρα που κυνηγούσαμε να σπάσουμε παγκόσμιο ρεκόρ. Ως γνωστόν, με βάση τα διεθνή στάνταρντ μια (και όχι δύο) εφημερίδα για να εκδοθεί θέλει 6 μήνες!

Ο καβγάς μας, πριν αποφασιστεί η λύση «γιαπί», πρέπει να άφησε άυπνους τους ενοίκους της οικοδομής, εκεί στη στροφή μετά το Ποσειδώνιο, καθώς έχω αυτό το άθλιο ελάττωμα: όταν ακούω παραλογισμούς, ωρύομαι.

Αντίστοιχα σαν κι αυτό προπατορικά αμαρτήματα πληρώνει όχι μόνον ο Τύπος της Θεσσαλονίκης, αλλά εκατοντάδες «μαγαζιά» παγκοσμίως. Οι εκδότες κάνουν πια το λάθος να νομίζουν πως το Εμπορικό Τμήμα φέρνει τα λεφτά κι όχι η Ψυχή του Δημοσιογραφικού. Οι νεόκοποι λοιπόν επιχειρηματίες – εκδότες, έστω και τώρα, ας ακούσουν από γεροντότερους εμού –όχι από τα δικά μου χείλη, είμαι… ακατάλληλος- ένα ΓΙΑΤΙ που πρόσφερε απίστευτη δύναμη στον Γιάννη Βελλίδη και στον Χρήστο Λαμπράκη. Ο πρώτος είχε στημένο μισή ώρα έξω από το γραφείο του τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, στον πρώτο όροφο της οδού Μητροπόλεως 1 των Αθηνών (με όψη στην πλατεία Συντάγματος). Δεν ξέρω γιατί.

Γνωρίζω για τον δεύτερο. Πάλι στην Αθήνα, στην Χρήστου Λαδά. Ανέμενε επί ώρα ο Γεώργιος Μαύρος, αρχηγός της ΕΔΗΚ ΓΙΑΤΙ έπρεπε ο εκδότης του «ΒΗΜΑΤΟΣ» να κατασταλάξει στην  άποψη του για την πρόσληψη ενός συντάκτη του Αθλητικού τμήματος στο Γραφείο Θεσσαλονίκης. Τον είχε απέναντι του κι ήταν ο μετέπειτα Διευθυντής μου στη «ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ» Αντώνης Πεκλάρης. Τον Μάιο του 1992, απηυδισμένος από την ιδιόρρυθμη συμπεριφορά της Κατερίνας Βελλίδη, της έδωσε μιαν απάντηση που μου «χάλασε» τη ζωή. Αναλάμβανα την 1η Ιουνίου εκείνης της χρονιάς τη διεύθυνση της εφημερίδας. Εργασιομανής ήμουν από τότε. Είπαμε από την αρχή, το γοργόν και χάριν έχει. Αλλιώς… «Που πας ρε Καραμήτρο στα 35 σου»;

 Καλή μας εβδομάδα! Και καλή μας τύχη*.

* Κλεμμένο από τη γνωστή ταινία. Επειδή δεν τη θυμάμαι, κάπου γράψτε μου τον τίτλο της και τον ηθοποιό. Μιλώ για αυτόν που πήρε το ρόλο του δημοσιογράφου και προσπάθησε μέσω ραδιοφώνου να αντιμετωπίσει τον Τζον Μακάρθι και τις υστερίες του. Ψάχνω να βρω Έλληνα μιμητή του και ζορίζομαι.

Υ.Γ. Με τη φόρα που πήρα, ξέχασα να σας πω ότι η κλειστή μας ομάδα φιλοξενείται για την ώρα σε μία δική μας σελίδα στο Facebook. Αυτήν (θα δούμε μετά τι θα κάνουμε) την ονομάσαμε:

Τα ζωντόβολα του Εμμεν 

Εκεί θα βρείτε και την πρώτη παράγραφο αυτού που ονομάσαμε -λιγο πρόχειρα είναι αλήθεια- "συλλογική εμψύχωση". Αν μείνετε απλοί παρατηρητές να ξέρετε ότι αυτό που θα διαβάσετε μπορεί να το αλλάξουμε την επόμενη Κυριακή. Δίχως παρεξήγηση. Άλλωστε ο Γιώργος Αυτιάς από τότε που άρχισε τις εκπομπές του στην τηλεόραση, την ίδια γραμμή ευθύνης τηρεί; 

[Μην ξεχνάτε. Κι εδώ, με "αλήτες και ρουφιάνους" μπλέξατε.]

 

    

  

 

 

   

        

 

    

  

      

 

    

 

Επιστρέφοντας κυριακάτικα από την εκδήλωση της νέας πολιτικής κίνησης «Δημιουργία ΞΑΝΑ» είπα να ξαναδιαβάσω τις σημειώσεις μιας γεμάτης εβδομάδας. Θ' αφήσω στη γωνία τα επαγγελματικά μου και θα επιχειρήσω να φωτίσω τα όσα σχετίζονται με τις προσδοκίες μας.

Όσο το πολιτικό σύστημα τίθεται υπό αμφισβήτηση, τόσο αφυπνίζονται ομάδες πολιτών που αναζητούν διεξόδους. Η κοινωνική οικονομία, οι "Τράπεζες Χρόνου", οι ανταλλακτικές πρωτοβουλίες, αλλά και οι καθαρόαιμες πολιτικές κινήσεις ανθίζουν για να προσφέρουν εναλλακτικές λύσεις.

• Είναι όμως αυτές οι νέες συλλογικότητες παραγωγικές;
• Μπορούν να αρθρώσουν έναν "φρέσκο" πολιτικό λόγο και να συγκινήσουν;
• Υπάρχει ελπίδα να υψωθούν επαρκή αναχώματα στο "τσουνάμι" που προκαλούν οι διεθνείς απαιτήσεις των αγορών για δημοσιονομική πειθαρχία, εσωτερική υποτίμηση, εκρηκτική φτώχεια και ανεργία;    

Εμείς οι 50 και άνω δεν μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε τα χαρακτηριστικά νεότερων γενιών που ανδρώθηκαν με ένα κυρίαρχο πολιτικά και ιδεολογικά ΠΑΣΟΚ. Είναι οι ίδιες γενιές που "μορφώθηκαν" με το playstation, γλέντησαν με όλα τα ρηχά καρικεύματα της υποκουλτούρας και εθίστηκαν στο δημοσιοϋπαλληλίκι, στις άγριες στρεβλώσεις ενός "Κράτους Δικαίου".

 Από το "Καραμανλής ή τανκς" στο "Τι Καραμανλής, τι Παπανδρέου"...

Δεν είναι η... Γενιά του Πολυτεχνείου που χάλασε την Ελλάδα. Είναι όμως εκείνα τα τέκνα της που επένδυσαν σε μια αριστερή ρητορεία, παριστάνοντας τα "θύματα" του αντιδικτατορικού αγώνα την ώρα που ανέρχονταν σκαλί σκαλί στις δομές της εξουσίας. Από τις δημόσιες υπηρεσίες μέχρι τα πανεπιστημιακά έδρανα κι από τις ΔΕΚΟ μέχρι τις εταιρίες συμβούλων. Αντιλαμβάνεστε ότι εδώ δεν είναι μόνο του το κυρίαρχο ΠΑΣΟΚ, αλλά και εκατοντάδες στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, της "Δημοκρατικής Αριστεράς" και του ΚΚΕ. Σε αυτό τον χώρο "προστέθηκε" κι ο Κώστας Καραμανλής. Δηλώνοντας θαυμαστής του Ανδρέα Παπανδρέου, κυβέρνησε τη χώρα με το ίδιο μοντέλο αχαλίνωτου κρατισμού: η εφόρμηση των πολιτευτών και των "ικανών" στελεχών του κομματικού σωλήνα στα κρατικά ταμεία ήταν σκέτη αντιγραφή των πρακτικών Ανδρέα για τη δημιουργία ενός κράτους που είχε τριτοκοσμικά χαρακτηριστικά.

 

 

Μια έγκυρη συνηγορία. 

Παναγής ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ (εδώ μια ομιλία του για τον πολιτισμό): "Εν μέσω κρίσης δεν αναμένουμε πειστικές λύσεις από όσους επιμένουν στη διατήρηση των κεκτημένων και στην αναπαραγωγή τους. Ούτε φυσικά από ηγεμόνες που εμφανίζονται ως θύματα. Οι προσδοκίες μας δεν μπορούν να στηριχθούν σε κάποιες νέες, θολές συλλογικότητες. Μόνον ένας ισχυρός κριτικός ατομικισμός θα αποφέρει τις μικρές, αλλά διόλου ασήμαντες κατακτήσεις. Αυτές που αποζητούν οι σύγχρονες κοινωνίες για την πρόοδο τους".

[Από μιά μινι-συνέντευξη στον γράφοντα]

 

Εμείς οι 50 και άνω, όσοι δεν μπλέξαμε άγρια στο φαγοπότι, θα θέλαμε να προσφέρουμε γνώση, να δούμε νέες συλλογικές προσπάθειες. Αλλά, ας προσγειωθούμε. Οι νεότεροι δεν θα στοιχηθούν πίσω από τις δικές μας κατασκευές. Αντίθετα πρέπει να αφουγκραστούμε με πολύ προσοχή τις νέες κοινωνικές τάσεις, τις θεμελιώδεις ανακατατάξεις που έχουν συμβεί τόσο παγκοσμίως, όσο και στη χώρα μας.

Τα περιβόητα κινήματα κοινωνικής κριτικής αν δεν φρεσκάρουν την προσέγγισή τους στο ευρύ κοινό δεν έχουν πλέον έδαφος ανάπτυξης. Ιδίως όταν σιωπούν απέναντι στον εφιάλτη μιας ελληνικής χρεοκοπίας. Δεν έχω δει σε δεκάδες blogs, στην "ΑΥΓΗ", στην "ΕΠΟΧΗ" (για τον "Ριζοσπάστη" ούτε λόγος...) μια πειστική εναλλακτική λύση κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης, η οποία να προσφέρει άμεση διέξοδο απασχόλησης στις χιλιάδες των ανέργων.

Την Τρίτη είχα την εμπειρία να απευθυνθώ στο κοινό του Open Coffee της Θεσσαλονίκης. Δεν σας κρύβω σκληρή εμπειρία. Γιατί κατάλαβα ότι τα παιδιά του Post-Modernism όσο είναι αξιοθαύμαστα για τις επινοήσεις και τη δημιουργικότητά τους, τόσο έγκλειστα είναι στον ρέοντα ατομικισμό της εποχής μας. Έμμεσα -σε ελάχιστο χρόνο και μάλλον άτσαλα- τους κάλεσα να δουν με κοινωνική ευθύνη το πως η Βόρεια Ελλάδα μπορεί να προσφέρει ένα καλύτερο περιβάλλον επιχειρηματικότητας. Από τη μια εκτιμάει κανείς ότι αυτοί οι νέοι άνθρωποι κτίζουν τα επιχειρηματικά τους οράματα σε αυτό τον βάλτο. Μα τρομάζει όταν το δάχτυλο δείχνει την... Silicon Valley και αυτοί βλέπουν το... μικρόβιο της πολιτικής να απλώνει την αρρώστια του στο Open Coffee. Μα οι νέοι δεν φταίνε. Καθώς κανείς δεν τους μίλησε για εκείνους που όταν έλεγαν "Θεσσαλονίκη, πρωτεύουσα των Βαλκανίων" (εδώ ο ρομαντικός Βασίλης Θωμαΐδης επιμένει!) το εννοούσαν. Με δεκάδες σχέδια, με προτάσεις που έμειναν στα ερμάρια των υπηρεσιών, με συνεχή δημοσιεύματα και συναντήσεις. Κι η ελπίδα ναι, πεθαίνει τελευταία. Απλώς σήμερα, όταν μιλάει κάποιος για εταιρική κοινωνική ευθύνη, ας γνωρίζει ότι μιλά για τους "μικρούς" δυναμικούς επιχειρηματίες, που μπορούν να διαθέσουν μισή ώρα την εβδομάδα σε κοινωφελείς σκοπούς. Οι "μεγάλοι" έχουν άλλες σκοτούρες... 

 

Αυτοβιογραφικά.

 Από την εποχή που έκανα οικονομικό ρεπορτάζ (1985-1992) η πολιτική δεν ήταν στις πρώτες μου προτεραιότητες. Κι άνθρωποι σαν τον Φιλώτα Καζάζη και τον Αντώνη Δούδο με έκαναν να ανακαλύψω τη γοητεία μιας ζωής με επιχειρηματικό ρίσκο. Δεν την ακολούθησα μέχρι τώρα. Μπορώ λοιπόν να βλέπω με καθαρό μάτι την υγεία που αποπνέει αυτή η μη κρατικοδίαιτη νεανική επιχειρηματικότητα. Είναι η συλλογική μας ελπίδα που θα κριθεί από τον κριτικό ατομικισμό του σκεπτόμενου πολίτη και τις ευέλικτες, δυναμικές πρωτοβουλίες όσων "δεινοσαύρων" μπορούν να φρεσκάρουν τη σκέψη τους.

Λογικά θα πρέπει να επανέλθω. Ένας... ανήσυχος φίλος με καλεί για καφέ. Όχι "ανοικτό". Και δεν θα πιούμε γεροντικό τσάι! Υ.Γ. [Ήδη επανήλθα με διορθώσεις στις 8 π.μ. της Δευτέρας 21.11.11, Καλή εβδομάδα]

 

 

 

 

  

Logistics. Αν πατήσετε τη λέξη θα φθάσετε στη Wikipedia θα δείτε ότι ΔΕΝ υπάρχει στα ελληνικά η επεξήγηση του όρου. "Ε, και;" θα αναρωτηθούν οι ανυποψίαστοι αναγνώστες. "Τι σχέση έχουν αυτά με τον βαρύγδουπο τίτλο;". Πάμε λοιπόν.

Αν ρωτήσεις το μέσο πολίτη τι είναι τα Logistics ο νους του θα πάει στη Λογιστική. Δεν είναι έτσι. Χάρη σε αυτά μπορείς να έχεις μια εικόνα του κατά πόσο είναι οργανωμένη μια χώρα για να κάνει συνδυασμένες μεταφορές, να οργανώσει εφοδιαστικές αλυσίδες, να δημιουργήσει μεγάλα εμπορευματικά κέντρα και πολλά άλλα. Μ’ άλλα λόγια αντιλαμβάνεσαι αμέσως πως λιμάνια, αεροδρόμια, σιδηροδρομικοί σταθμοί πρέπει να συνδέονται, να έχουν κοινά λειτουργικά συστήματα, να επιτυγχάνουν τη μέγιστη δυνατή αποτελεσματικότητα, ταχύτητα και συνέπεια στις μεταφορές.

 

Μετά από αυτά, κι ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ πολίτης στη χώρα καταλαβαίνει ότι εδώ χρειάζονται υποδομές, έξυπνοι σχεδιασμοί, δίκτυα συνεργασίας μεταξύ των οργανισμών στα λιμάνια, των μεταφορέων και του… κράτους. Είχα λοιπόν το μεσημέρι του Σαββάτου (12.11.11) τη χαρά να συμμετάσχω στο κλείσιμο του 15^ο Πανελληνίου Συνεδρίου Logistics που οργάνωσε η Ελληνική Εταιρεία Logistics (EEL) Βορείου Ελλάδος (www.logistics.org.gr). Στο συνέδριο ασχολήθηκαν με τη «Διαχείριση Εφοδιαστικών Δικτύων για την Προώθηση της Ανάπτυξης στη Νοτιοανατολική Ευρώπη». 

Το συνέδριο έκλεισε με στρογγυλή τράπεζα την οποία συντόνισε ο καθηγητής Ελευθέριος Ιακώβου και είχε σαν θέμα: «Τα Logistics στο Επίκεντρο ενός νέου Μοντέλου Ανάπτυξης της Χώρας». Συμμετείχαν οι: 

Εμμανουήλ Βλαχογιάννης, Α’ Αντιπρόεδρος, Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης (ΕΒΕΘ) 

Κωνσταντίνος Γκρίνιας, Διευθυντής Ανάπτυξης, Οργανισμός Λιμένος Ηγουμενίτσας Α.Ε. 

Σεραφείμ Κάπρος, Αναπληρωτής Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Αιγαίου, Μέλος Μόνιμης Επιτροπής Logistics του ΥΜΕ 

Δημήτρης Λακασάς, Πρόεδρος, Σύνδεσμος Εξαγωγέων Βορείου Ελλάδος (ΣΕΒΕ) 

Ιωάννης Σιαμάς, Πρόεδρος, Πανελλήνια Ένωση Επιχειρήσεων Διαμεταφοράς, Μέλος Μόνιμης Επιτροπής Logistics του ΥΜΕ

Δημήτριος Συμεωνίδης, Αντιπρόεδρος, Ελληνοτουρκικό Επιμελητήριο Βορείου Ελλάδος 

Γράφω τα ονόματά τους για ιστορικούς λόγους. Εδώ θα σταθώ σε ορισμένα στιγμιότυπα και κάποιες επισημάνσεις.

·         Αιφνιδίασε ευχάριστα την αίθουσα ο Ιωάννης Σιαμάς. Παρουσίασε ανάγλυφα την κατάσταση των Logistics στη χώρα, αξιοποιώντας τους στίχους του Γιώργου Σεφέρη:

«Ο τόπος μας είναι κλειστός, όλο βουνά

που έχουν σκεπή το χαμηλό ουρανό μέρα και νύχτα.

Δεν έχουμε ποτάμια, δεν έχουμε πηγάδια, δεν έχουμε πηγές,

μονάχα λίγες στέρνες, άδειες κι αυτές»

(που ηχούν και πού τις προσκυνούμε).

·         Ο Σεραφείμ Κάπρος, συμφοιτητής μας στο Πολυτεχνείο της Ξάνθης, μας ταξίδεψε στη Φλάνδρα () για να μας πει πως εκεί –ΔΙΧΩΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ- όλα δουλεύουν ρολόι.

·         Στις παρεμβάσεις των συνέδρων ο Σπύρος Ιγνατιάδης, γενικός διευθυντής του Συνδέσμου Επιχειρήσεων Πληροφορικής Βορείου Ελλάδος (ΣΕΠΒΕ) προέταξε την ανάγκη να συνεργαστούν σε διαρκή βάση οι άνθρωποι των Logistics (φορείς, στελέχη και επιχειρήσεις), οι ακαδημαϊκοί με τις γνώσεις τους και οι εκπρόσωποι των συναρμόδιων υπουργείων για να ανατρέψουν τα όσα επέφερε η δημοσιονομική κρίση.

·         Αμέσως μετά ο γράφων είχε την ευκαιρία να σημειώσει ότι δυστυχώς βγαίνοντας από την αίθουσα του THE MET Hotel μια άλλη ρήση του Σεφέρη θα μας συνοδεύει: «Όπου κι αν πάω η Ελλάδα με πληγώνει». Η Φλάνδρα θα μείνει μια χίμαιρα για τα λιμάνια και τα δίκτυα μας και οι 20 γραφειοκράτες του Υπουργείου θα παρακολουθούν τους υπουργούς να αλλάζουν, δίχως να «προλαβαίνουν» να προχωρήσουν σε αυτές τις αλλαγές. Η δικτύωση ανάμεσα σε όλους τους λοιπούς εμπλεκόμενους, η σύνθεση και δυναμική προβολή ενός επείγοντος εθνικού σχεδίου μπορεί να μας επιτρέψει να έχουμε λιγότερους εφιάλτες γυρνώντας είτε στη βίλα του Πανοράματος, είτε στο φοιτητικό δωμάτιο (Βλέπετε το συνέδριο παρακολουθούσαν φοιτητές του ΤΕΙ Κατερίνης http://www.logistics.teithe.gr/).  

·         Τελικά φανερώθηκε και σε αυτό το Συνέδριο η πιο σκληρή εκδοχή της ελληνικής κακοδαιμονίας. Το πολιτικό μας σύστημα δεν μπορεί να φέρει σε πέρας σύνθετα αναπτυξιακά έργα που επιβάλλουν τις συνέργειες μεταξύ υπουργείων, με πλήρη σεβασμό στις ανάγκες της ανάπτυξης και των πρωταγωνιστών της. Όμως για πρώτη φορά, μετά από χρόνια άσφαιρων αναλύσεων και ρηχών συνεδρίων, οι διαπιστώσεις και τα πορίσματα συμπεριλαμβάνουν τη σκληρή γνώση πως μόνον από τα κάτω, από τις συνέργειες όσων «δικαιούνται δια να ομιλούν», θα προκύψει η ανατροπή των «καθεστώτων» του ελληνικού χάους και θα ξαναλειτουργήσει το κράτος με στοιχειώδεις κανόνες και σύγχρονες δομές των άλλων ευρωπαϊκών κρατών.  

Η νέα χρονιά, το 2012 με το βάρος των 100 χρόνων από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, αντί να μας βρει ανασφαλείς και άβουλους, πρέπει να συνοδεύεται από πυκνές πρωτοβουλίες, δίκτυα συνεργασίας, συμμαχίες και δράσεις. Να μας βρει συσπειρωμένους σε νέα κοινωνικά ρεύματα, που δεν κυκλοφορούν αγανακτισμένα στους δρόμους, δεν αναλώνονται σε μικροαντιθέσεις φορέων και δεν βουλιάζουν στην πολιτική μας καθημερινότητα. Σε πείσμα όσων μας καθήλωσαν, ας μιλήσουμε για αυτά που έχουν σαν πρόταγμα τη συλλογική έμπνευση, την ανοικτή δικτύωση, την ισότιμη συμμετοχή, αυτά που στύβουν το μυαλό μας για να προκύψει καινοτομία, δημιουργικότητα, δυναμισμός.   

 

Υ.Γ. Κι αν κάποιος εκλεκτός συνεργάτης του Wikipedia δει αυτήν την ανάρτηση ας ξεκινήσει την ανάλυση στα ελληνικά της λέξης Logistics!

Νιώθεις μια γλυκειά ηδονή ατενίζοντας τα τεκταινόμενα εν Αθήναις από την απόσταση των 505 χιλιομέτρων που χωρίζουν πρωτεύουσα και "συμπρωτεύουσα". "Κάψτε τον αμαρτωλό" θα κράξουν αμέσως οι... φλογεροί αναγνώστες. "Τι λέει ετούτος, η χώρα είναι ήδη στο γκρεμό κι αυτός ηδονίζεται";

 

Εξηγούμαι λοιπόν. Είναι η πρωτεύουσα που καρποφορεί, η ίδια που σαπίζει. Εκεί φύεται η κρατική ιδεολογία, εκεί η κατανάλωση, εκεί το κουβάρι με τα νήματα που απλώνονται σε όλη τη χώρα απομυζώντας πόρους 

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ: Όταν ο Γιώργος Παπανδρέου κατηγορούσε τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί δεν αγωνίζεται για να καταργηθεί το φακελάκι έλεγε τη μισή αλήθεια. Γιατί από τη μίζα που θα πάρει ο εφοριακός στην Ορεστιάδα, ένα σεβαστό ποσό ανέρχεται με ταχύτητα στην ιεραρχία του Υπουργείου Οικονομικών και καταλήγει στο διπλανό γραφείο του Υπουργού. Και εξ όσων γνωρίζω στην Αθήνα κατοικοεδρεύουν οι κεντρικές δομές του "κράτους" μας.

Αυτή την ΟΛΗ αλήθεια αποκρύπτουν οι πάντες. Χάνονται σε αναλύσεις περί διαρθρωτικών αλλαγών και αποτελεσματικότητας των υπηρεσιών, την ίδια στιγμή που η οργή του πολίτη συσσωρεύεται για χρόνια στις ουρές του ΙΚΑ, στις αίθουσες των δικαστηρίων, στα γραφεία της πολεοδομίας. Κρύβουν με θαυμαστή επιμέλεια πως οι πυραμίδες της διαφθοράς στην Ελλάδα μπορεί να έχουν μια ατημέλητη εικόνα, μια κακή "βιτρίνα" στα σημεία που επικοινωνούν με τον πολίτη, αλλά από πίσω οι υπόγειες δομές του μαύρου χρήματος είναι άρτια διαρθρωμένες: ένα απέραντο δίκτυο με σαφείς κανόνες, εθιμικό δίκαιο και άψογη κατανομή των "πόρων". Σε ΟΛΑ τα υπουργεία, τους κρατικούς οργανισμούς, τις ΔΕΚΟ, τις δορυφορικές εταιρίες συμβούλων, στις φιλικές ΜΚΟ, τα... Ταχυδρομικά Ταμιευτήρια και από εκεί προς τις διαφημιστικές εταιρίες, τα κανάλια, τις εφημερίδες.

Από χθες ζούμε στον αστερισμό Παπαδήμου. Και έχουν ανάψει τα πληκτρολόγια. Δεκάδες τόνοι γραφικών χαρακτήρων για να περιγραφεί ο "Μεσσίας" ή ο "Μνημονιακός Εκτελεστής". Ένα ουράνιο τόξο αντιδράσεων. Από την "Εpanastasi.tv" μέχρι την "Χρυσή Αυγή". Με συγχωρείτε, μα όλα αυτά την Αθήνα έχουν ως φυτώριο.

Ανάμεσα στα άκρα, με δυσκολία ανακαλύπτεις τις φωτεινές αχτίδες. Και δεν μπορείς παρά να συμφωνήσεις με τον Αρίστο Δοξιάδη: "Τα θαύματα κρατάν μια μέρα. Η πραγματικότητα σέρνεται δεκαετίες. Μόνο από τους πολίτες θα αλλάξει." 

Αυτή την πραγματικότητα την έχουμε ζήσει εμείς οι άνω των 50. Η πρώτη μας επαφή με τις κρατικές υπηρεσίες έγινε στα τέλη της Χούντας κι είδαμε τι άλλαξε χρόνο με το χρόνο, πως φθάσαμε σε αυτές τις συμπαγείς, ακλόνητες πυραμίδες της ελληνικές κακοδαιμονίας. Αρχικά με την... αναδιανομή του ελληνικού πλούτου, που συνόδευσε την έφοδο του Ανδρέα Παπανδρέου προς την εξουσία, για να καταλήξει σε μια δικομματική διαχείριση (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ) με ορθολογικές "διανομές" προς αριστερότερα και δεξιότερα. Συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ, πανεπιστημιακοί του ΚΚΕ, "βιβλιοπώλες" του ΛΑΟΣ όχι μόνον δεν κατήγγειλαν τη διαφθορά, αλλά συμμετείχαν με προοδευτική σκοπιά (ως κρατιστές ή ρουσφετολόγοι) στο ελληνικό όργιο.

"Μόνον από τους πολίτες θα αλλάξει". Γιατί ΝΑΙ, ο Λουκάς Παπαδήμος δεν πήρε εντολή από Παπανδρέου - Σαμαρά - Καρατζαφέρη να καθαρίσει την "κόπρο του Αυγείου". Γιατί ΝΑΙ ούτε η Ντόρα, ούτε ο Κουβέλης, ούτε ο Τσίπρας, ούτε καν η Αλέκα δεν συγκινούνται με τους άθλους του Ηρακλή. Δεν τους συναρπάζει η ιδέα ότι αυτή η χώρα για να μείνει στην Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να κατεδαφίσει τις πυραμίδες της.

Πάμε λοιπόν και στη γλυκειά μου ηδονή: Χθες είχα τη χαρά να ακούσω τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο και να συνομιλήσω με τον Γιώργο Φλωρίδη, που προσκλήθηκαν εδώ από το "Ράδιο Θεσσαλονίκη". Για τον πρώτο το κοινό μονολογούσε με το τέλος της εκδήλωσης: "Θα μείνει αμετανόητος νεοφιλελεύθερος". Ο δεύτερος με διαβεβαίωσε ότι ο "Κοινωνικός Σύνδεσμος" θα ενεργοποιηθεί με εκδηλώσεις και διαδικτυακή παρουσία. Έφυγα, γνωρίζοντας πως το ερώτημα ενός συμπολίτη μας για την "ατιμωρησία των πολιτικών" είχε μείνει αναπάντητο. Και σκέφθηκα πως δεν είναι το πρόβλημα αυτής της χώρας πόσους θα στείλουμε στο "Γουδί". Οι πυραμίδες και το γκρέμισμά τους είναι.

Στο σπίτι ο Χριστόφορος, ο σκύλος μου, περίμενε για τη βραδυνή του βόλτα. Κι είδαμε πάλι, εκεί στην Αγγελάκη, τρια νέα παιδιά να σηκώνουν στην κολώνα τις αφίσες της ΔΑΠ για το πάρτι υποδοχής πρωτοετών. Η χώρα δεν κινδυνεύει από τους αναρχοαυτόνομους. Από τα τρια αυτά παιδιά κινδυνεύει περισσότερο. Γιατί οι Νεολαίες ΠΑΣΟΚ και ΝΔ συνεχίζουν να τροφοδοτούν με καμένους εγκεφάλους τις βάσεις των ελληνικών πυραμίδων.

Δεν σας το κρύβω λοιπόν. Νιώθω μια γλυκειά ηδονή που έχω ακόμη τη δύναμη να πληκτρολογώ αναζητώντας ΟΛΗ την αλήθεια. Συμμετέχοντας στα Open Coffee, τριγυρνώντας στη μίζερη και ρημαγμένη Θεσσαλονίκη, ακούγοντας με χαρά τον Γιάννη Μπουτάρη να επιτίθεται στους διαφθορείς των φοιτητών της Θεσσαλονίκης. Καλή μας δύναμη! 

Μεσάνυχτα. Πρώτα λεπτά μιας Παρασκευής σε μια χώρα με πρωθυπουργό, μα χωρίς υπουργούς.

Ελλάδα. Λουκάς Παπαδήμος. Δεν είναι ένας απλός τραπεζίτης, ούτε κάποιος υπηρεσιακός παράγοντας. «Διχάζει» ήδη την κοινή γνώμη:

• Τα υπολείμματα των «Αγανακτισμένων» σχεδιάζουν να κινηθούν προς το Προεδρικό Μέγαρο. Ηπιότερο το ΚΚΕ, καταγγελτικός ο ΣΥΡΙΖΑ, οργισμένο το βαθύ ΠΑΣΟΚ. Όλοι μαζί βλέπουν τον Παπαδήμο σαν τον πρωθυπουργό των Τραπεζών, τον «μνημονιακό εκτελεστή», που θα ολοκληρώσει την άρση της εθνικής κυριαρχίας.
• Στον αντίποδα τα group των υποστηρικτών του στο Facebook, οι συνήθεις χειραγωγημένοι από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης της χώρας και οι θιασώτες μιας χώρας σε προκαθορισμένη διαδρομή αναγορεύουν τον πρώην αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας σε έναν «μεσσία» που θα μας απαλλάξει από «πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν».
• Ανάμεσα στα δύο άκρα υπάρχει ο… πολτός ενός ηττημένου πολιτικού συστήματος. Εδώ η ιδιοτέλεια, ο μικροκομματισμός, οι ισορροπίες εξουσίας και μηχανισμών κυριαρχούν. Είναι τα τρία υποστηρίζοντα κόμματα (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ) που σπαράσσονται από έναν κατακλυσμό αντιφατικών απόψεων για το πώς θα στηρίξουν (ή θα υπονομεύσουν) τον «μεταβατικό» πρωθυπουργό.

Ο Δημήτρης Τρικεριώτης , μια από τις ψύχραιμες φωνές του ελληνικού διαδικτύου, εκτιμά ότι «ο κ. Παπαδήμος, εκλήθη από το καταρρέον πολιτικό σύστημα για να ενσαρκώσει έναν τουλάχιστον τριπλό ρόλο:

....Του πολιτικού αερόσακου ανάμεσα στην πολιτική της τρόικας και την κοινωνική σύγκρουση, που βρισκόταν και βέβαια εξακολουθεί να βρίσκεται επί θύραις, εφόσον ούτε η ονομαστική αλλαγή πρωθυπουργού, ούτε η συμμετοχή νεοδημοκρατών και πολιτικών άλλων κομμάτων στη μεταβατική κυβέρνηση πρόκειται να αλλάξει την αποτυχημένη πολιτική που μεταξύ άλλων διπλασίασε, μέσα σε δύο χρόνια, την ανεργία στο 18.4%.

....Του ηρεμιστικού φαρμάκου που φιλοδοξεί από τη μια να δώσει, στο εσωτερικό, τη χαμένη αισιοδοξία για το αποτέλεσμα της μέχρι τώρα μάταιης προσπάθειας, που στο όνομα της μη χρεωκοπίας διαλύει την πραγματική οικονομία και την κοινωνική συνοχή, και από την άλλη, στο εξωτερικό, να αποκαταστήσει την αξιοπιστία και την ηρεμία στους δανειστές και τις αγορές.

....Του ψυχεδελικού φαρμάκου που θα κάνει τον πολίτη να παραισθάνεται, μεταξύ άλλων, την επιτροπεία σαν αλληλεγγύη, την εκκολαπτόμενη διάσπαση της ευρωζώνης σαν προοπτική ενότητας και την οικονομική εξαθλίωση των μεσαίων στρωμάτων σαν εργαλείο οικονομικής ανάπτυξης.

Ο Τρικεριώτης εκτιμά ότι «ο κ. Παπαδήμος θα δείξει στο άμεσο χρονικό διάστημα αν προτίθεται να συμβάλλει στην εθνική υπόθεση σαν μια ανεξάρτητη, κριτική, δυναμική και αξιόπιστη Ελληνική και Ευρωπαϊκή φωνή ή απλά σαν εντολοδόχος των γνωστών εγχώριων και ξένων οικονομικών συμφερόντων με τα οποία συναλλάχθηκε και το διεφθαρμένο μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα».

Ο Θάνος Τζήμερος, από τους πρωταγωνιστές της διαδικτυακής πολιτικής πρωτοβουλίας «Δημιουργία Ξανά», συνοψίζει εδώ τα συμπεράσματά του:

«Προς το παρόν πήραμε μια βαθιά ανάσα, ελπίζοντας ότι ο νέος πρωθυπουργός θα προτάξει το προσωπικό του κύρος για να ανορθώσει το καταρρακωμένο κύρος της χώρας. Όμως, τι θα συμβεί, όταν κληθεί να κάνει τις αναγκαίες τομές στην παρασιτοκρατία; Ποια θα είναι η στάση των κομματικών καρκινωμάτων όταν οι πρώτοι συνδικαλιστές καταλάβουν τους πρώτους δρόμους; 

Το κακό σενάριο είναι να περάσουμε σε μια μακρά περίοδο κλεφτοπόλεμου με τα κόμματα από τη μια να κάνουν ότι στηρίζουν και από την άλλη να πριονίζουν... Πρόκειται για εντελώς αυτοκαταστροφική «στρατηγική» αλλά αυτοί είναι ικανοί για όλα. Το καλό σενάριο είναι η κυβέρνηση Παπαδήμου να αποτελέσει τον καταλύτη για να ξεκινήσει η διάλυση των μεταπολιτευτικών συμμοριών, με πρώτη υποψηφιότητα του ΠΑΣΟΚ, στο οποίο η αμφισβήτηση του θλιβερού ΓΑΠ ήδη ξεκίνησε. Οψόμεθα».

Μισές αλήθειες

Ο δημόσιος λόγος χρωματίζεται από τη βουλευτή του ΚΚΕ Λιάνα Κανέλλη: «Πώς είναι η κυρία Μαρία στο Πέραμα, ο κύριος Γιώργος στο Αλιβέρι, ο κύριος Μήτσος στη Σάμο, ο άλλος στα καμένα, ο άλλος στα πεθαμένα, ο άλλος με το ταμείο του, ο άλλος που δούλευε 48 χρόνια και ξαφνικά του λένε ότι… θα πάρει από τα τρία το μακρύτερο το ξέρει ο κ. Παπαδήμος;». Η βουλευτής επιμελώς αποκρύπτει το πώς όλοι ετούτοι, η φτωχολογιά, θα πρέπει να αναμένει την επανοικοδόμηση ενός κρατικού μορφώματος, που υποτίθεται ότι θα παρέχει τροφή, στέγη, κοινωνική προστασία. Ως τότε;